در ایران  پس از فتح اسلام ، خطّاطی  به  شیوهٔ نسخ  وجود داشت . در پرتو حمایت  ابوبکر بن سعد زنگی در فارس، ده‌ها نسخه قرآن خطی به وجود آمد. درزمان حکومت ایلخانیان، به دلیل نفوذهنرچین‌ وسلطه مغول‌ها،اوراق مذهّب کتاب‌ها نخستین بار با نقش‌های تزیینی زینت یافت. در زمان حکومت تیموریان درایران، خط وخوشنویسی به اوج کمال خود رسید.میرعلی تبریزی با ترکیب خط نسخ  و تعلیق، خط نستعلیق را بنیان نهاد. مشهورترین خطاط  قرآن دراین دوره بایسنقر میرزا بود.

آنچه  که به‌ عنوان شیوه‌ها  یا  قلم‌های خوشنویسی ایرانی شناخته می‌شود  بیشتر برای نوشتن متون غیرمذهبی نظیر دیوان اشعار، قطعات ظریف هنری ویا برای مراسلات ومکاتبات اداری  ابداع شده و به‌کار رفته‌ است. این درحالی است که خط نزد اعراب وترکان عثمانی بیشترجنبه دینی وقدسی داشته‌ است. هرچند آنان نیز برای امور منشی‌گری وغیرمذهبی قلم‌هایی را بیشتر به‌کار می‌برند، اما اوج هنرنمایی آنان بر خلاف خوشنویسان ایرانی در خط ثلت و نسخ و کتابت قرآن و احادیث قابل رویت است.

در ایران نیز برای امورمذهبی مانند کتابت قرآن یا احادیث و  روایات و همچنین کتیبه‌ نویسی مساجد و مدارس مذهبی بیشتر ازخطوط ثلث و نسخ بهره می‌گرفتند که نزد اعراب رواج بیشتری دارد. هر چند ایرانیان  در این قلم‌ها نیز شیوه‌هایی مجزا و مختص به خود آفریده‌اند.