پس از خط تعلیق که  نخستین  خط شکل گرفته  ایرانی بود، خط نستعلیق شکل گرفت  که افتخار هنر ایرانی است. درمیان خطوط ایرانی وعربی، خط نستعلیق به‌ گواه آثار آفریده شده  به ‌عنوان زیباترین خط و برتر ازخطوط اسلامی شناخته شده و آن را «عروس خطوط اسلامی» نامیده‌اند.

در قرن هشتم هجری قمری میرعلی تبریزی (۸۵۰ هجری قمری) از ترکیب  و ادغام  دو خط نسخ و تعلیق خطی بنام نسختعلیق بوجود آورد که نام آن در اثر کثرت استعمال به نستعلیق تغییر پیدا کرد. این خط بسیار مورد اقبال واقع شد و موجب تحول عظیمی درهنر خوشنویسی گردید. نستعلیق حدود یک دانگ سطح و مابقی آن دور است. یک ششم حرکت‌های مستقیم و پنج ششم حرکت‌های مدور دارد.

پس از میرعلی تبریزی  پسرش میرعبدالله و بعد از او میرزا جعفر تبریزی و اظهار تبریزی در تکامل  خط نستعلیق کوشش‌ها کردند  تا نوبت به سلطانعلی مشهدی رسید که خدمات شایانی به این هنر اصیل نمود.

اساتید زیادی  بعد از سلطانعلی  مشهدی  در تکامل نستعلیق موثر بودند. همانند میرعلی هروی و سپس  بعد از حدود یک قرن، خوشنویس  نامی و آشنای همه، میرعماد حسنی (۱۰۲۴ هجری قمری). او که معاصر شاه عباس صفوی بود با نبوغ خود تغییرات وسبکی در خط نستعلیق بوجود آورد که هنوز پس از گذشت قریب ۴۰۰ سال مورد استفاده و الهام بخش خوشنویسان است. او پایه خط را به جائی رساند که  از زمان پیدایش خط نستعلیق  تا کنون هنرمندان خوشنویس را یارای برابری با او نبوده‌است. همزمان با میرعماد هنرمند بزرگ دیگری به‌ نام علیرضا عباسی می‌زیست که رقیبی برای او به‌ شمار می‌رفت. علیرضا عباسی علاوه بر خط نستعلیق خفی و جلی، در خط ثلث نیز استاد بود بطوری که قالب کتیبه‌های مساجد و بناهای تاریخی  اصفهان  به  خط  ثلث و یا به  سرپرستی او  انجام شده‌است.

خط نستعلیق علاوه بر خوشنویسانی  که  در حیطه ایران کنونی می‌زیستند. در خراسان بزرگ و کشورهای آسیای میانه، افغانستان و به‌ویژه خوشنویسان دربار گورکانیان در هندوستان (که تعلق خاطر ویژه‌ای به فرهنگ ایرانی داشتند) رشد و پیشرفت قابل توجهی کرد. بطور کلی قرنهای نهم تا یازدهم هجری را می‌توان قرن‌های درخشان در هنر خوشنویسی دانست.