در اواسط  قرن یازدهم سومین خط خالص ایرانی یعنی  خط شکسته ‌نستعلیق  توسط مرتضی قلی خان شاملوحاکم هرات با تغییر دادن خط نستعلیق ابداع شد. علت پیدایش آن ‌را می‌توان نیاز به ‌تند نویسی وراحت ‌نویسی درامورمنشی ‌گری و البته  بیش  از آن، ذوق  و خلاقیت هنری ایرانی دانست. همانطوری  که  بعد  از پیدایش  خط تعلیق ، ایرانیان  به‌ خاطر سرعت در کتابت، خط شکسته تعلیق را نیز بوجود آوردند. از آن‌ جایی که نوشتن خط زیبای نستعلیق مستازم صرف وقت و دقت زیاد است، خط شکسته ‌نستعلیق ازترکیب خط محجورتعلیق باخط ظریف نستعلیق شکل گرفت تا سرعت و زیبایی را همزمان داشته باشد.

خط شکسته نستعلیق به‌ دست میرزا شفیع هراتی کاملتر شد ودرویش عبدالمجید طالقانی قواعد  جدیدی  برای آن  وضع نمود و آن  ‌را به  کمال رساند. درویش عبدالمجید طالقانی  خط  شکسته نستعلیق را  به  جایی رساند  که  میرعماد  در نستعلیق انجام داده بود. پس از او بسیاری در این  راه  قدم گذاشتند اما هیچکس نتوانست این قله  را درنوردد.