آنکه بی‌باده کند جان مرا مست کجاست

و آنکه بیرون کند از جان و دلم دست کجاست

و آنکه سوگند خورم جز به سر او نخورم

و آنکه سوگند من و توبه‌ام اشکست کجاست

و آنکه جان‌ها به سحر نعره زنانند از او

و آنکه ما را غمش از جای ببرد ‌ست کجاست

جان جان است وگر جای ندارد چه عجب

این که جا می‌طلبد در تن ما هست کجاست

پرده ی روشن دل بست و خیالات نمود

و آنکه در پرده چنین پرده ی دل بست کجاست

عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد

و آنکه او مست شد از چون و چرا رست کجاست